افکنـــــده ردای شب ز دوش خویش آن مـــــــرد سپیده پـــوش می آمد

از هر قدمش که طرح طوفان داشت آوای سحــــــــر به گوش می آمد

یک چند بر آسمـــــــان ظلمـــــانی بگذشت و فشــــــــاند بذر کوکب را

بشکافت غیور و کینه خـــــواه آنک با دشنه ی مـــــاه سینه ی شب را

از چشــــــم دمید برق ایمـــــــانش از حلــــــق جهیــد رعـــــد تکبیرش

باران گلولــــــــه بر تــــــن دشمـــن باراند و نمـــــــــود طعمه ی تیرش

تکبیر ز نــــای تشنه اش برخاست در گــــــوش کویــــــر بانگ رود آمد

ناگاه خدنگ شـــــــــــوم دژخیمان بـــر سینـــــه ی عاشقش فرود آمد

با زخـــــــم شکفته در برش گویی آن سینـه ی پــر ز عشق خندان بود

دل بیدل و خونفشان و دست افشان در بزم گـــــــــل و گلوله مهمان بود

در بزم شهـــــــود اشهدش گل کرد تابید و گذشت ، چـــون شهابی شد

در آن شب تیره بهـــــــــــر فردامان هر قطــــــــره ی خونش آفتابی شد ...

bolfozool.blogfa.ir